annenaarghana2010, 18 september 2010
Ghana , Walewale 32°

Hakuna Matata!

Het bericht hieronder heb ik een dikke 2 weken geleden, op 1 september, geschreven. Maar omdat het internet frustrerend langzaam is hier en ik druk was met allerlei andere dingen en malaria heb gehad (gaat nu weer helemaal goed hoor ), ben ik er nog niet toe gekomen om het te plaatsen. Dus bij deze! De Bounty strandfoto's moeten nog maar even wachten tot ik terug in Nederland ben haha, daar begin ik niet meer aan.


Gisteren na een bijzonder oncomfortabel trotro ritje teruggekomen bij mijn gastgezin in Walewale. Ze waren gelukkig blij me weer te zien. Vooral het hondje Peace was dolenthousiast, haha. Ik moest alle tekeningen bekijken die mijn gastbroertje Francis in de tussentijd had gemaakt en het Afrikaanse masker dat ik als kado had meegebracht leidde tot een flinke discussie over waar hij in de kamer moest worden opgehangen zodat hij het meest zou opvallen. Verder gingen we gewoon verder waar we gebleven waren. Voor het avondeten tizet met geit (ik moest weer helemaal opnieuw wennen na het 2 weken angstvallig vermeden te hebben) terwijl op de tv Kung Fu Panda op standje gehoorbeschadiging.

Best een raar gevoel om na 2 weken weer terug te komen in Walewale, vooral omdat alle meiden met wie ik hier voorheen in het noorden zat inmiddels weer in Nederland zijn. Die zijn nu allemaal met zulke andere dingen bezig! Ik kreeg al smsjes van ze over broodjes kroket en appelgebakjes. Ik moet het helaas nog even zonder stellen.. Toch ben ik ondanks lichte heimwee ook wel blij dat ik nog niet weer in Nederland ben. Ik weet dat ik Ghana en de Ghanezen heel erg zou gaan missen. De lieve kindjes, het kopen van een stuk watermeloen of kokosnoot op straat, de reggae op elke straathoek, het lekkere weertje, de gespierde mannen .. Bovendien zijn de afgelopen 2 maanden voorbijgevlogen, dus zo zal het met de anderhalve maand die me nog resteert ook wel gaan.

Ik heb echt genoten van het reizen de afgelopen twee weken, hoewel het af en toe ook vreselijk vermoeiend was. Mijn laatste bericht kwam uit Nkoranza, toen we naar de Kintampo watervallen zouden gaan. Die watervallen waren mooi om te zien, hoewel erg toeristisch en niet heel bijzonder. Wel even lekker gezwommen daar.

De volgende dag doorgereisd naar Yeji waar we op een boot het Voltameer over zijn gevaren. Die boot wordt voornamelijk gebuikt om yammen (soort uit de kluiten gewassen aardappels) van het noorden naar het zuiden van Ghana te vervoeren en is dus niet bepaald luxe. De eerste nacht met zijn tweeën in een piepklein hutje, de tweede nacht op een schuimrubber matrasje op het dek omdat het hutje was gereserveerd. Ondanks de storm ’s nachts hebben we de uitnodiging van Captain Creepy om ‘gezellig’ in zijn hut te komen slapen maar afgewezen.. De volgende dag voornamelijk doorgebracht met het ontlopen van de kapitein, maar het Voltameer was prachtig. De rest van de week was ik strontverkouden maar wel een onvergetelijke ervaring rijker!

Vanuit Akosombo waar we van de yammenboot afkwamen en ’s nachts in het meest gore hotel denkbaar hebben moeten slapen (als in: een schaamhaarcollectie op het zeepje, condooms in de bureaula, trekvlekken op de lakens.. ), gingen we door naar Akim Abompe, een klein dorpje midden in de bush waar ze kralen uit bauxiet maken. We hebben geslapen in een ontzettend schattig huisje in een prachtige tuin, aangelegd door een alleraardigst stokoud mannetje. Helaas had het zo hard geregend dat we onze slaapplaats alleen konden bereiken na een eind door modder tot onze knieën te waden, wat leidde tot moddersokken, een vermiste slipper en veel hilariteit. De volgende dag hebben we gezien hoe de locals de kralen uithakten en hebben we zelf ook een poging gewaagd, natuurlijk zonder al te veel succes.

Daarna naar Kakum National Park geweest, waar we de canopy walk hebben gedaan: over wankele houten bruggetjes door de boomtoppen van het regenwoud. De eerste stappen gingen een beetje wiebelig, uiteindelijk stonden we te testen hoe ver de touwen van die bruggen eigenlijk meegaven.. Tot grote ergernis van onze mede canopy walkers, haha. Toen Diana en ik even later allebei met rietje het sap uit een grote kokosnoot dronken waren we het erover eens: Hakuna Matata! Oftewel: life is good

Dezelfde dag nog gingen we met twee Zweedse meiden die we hadden ontmoet door naar the Green Turtle Lodge, aan de kust in west Ghana. En wat was het mooi daar! Wit strand, blauwe lucht, wuivende palmbomen, wat wil je nog meer! Helaas kon ik er niet lang van genieten. De dag en nacht die daarop volgde heb ik namelijk grotendeels ziek in bed doorgebracht. Flinke koorts en het kwam er aan twee kanten met volle kracht uit. Terug in de bewoonde wereld (Cape Coast) heb ik me gelijk op malaria laten testen, maar dat bleek het niet te zijn.. Waarschijnlijk voedselvergiftiging. Inmiddels voelde ik me al stukken beter dus we besloten het maar te laten voor wat het is en zijn niet langs de dokter gegaan.

In plaats daarvan hebben we Cape Coast Castle bezocht, een voormalig slavenfort aan de Ghanese kust, dat voor duizenden slaven het laatste rustpunt in hun thuisland was voordat ze door onder andere de Nederlanders naar andere delen van de wereld werden verscheept. De volgende dag El Mina Castle, een vergelijkbaar slavenfort iets verderop. Best heftig!

’S Avonds door naar Accra, waar we, toen we er ’s avonds laat aankwamen, erachter kwamen dat onze boeking van het hotel verkeerd was gegaan. Waardoor we midden in de nacht, met een taxichauffeur die nauwelijks Engels sprak, op zoek moesten naar een ander hotel. Allebei chagrijnig, oververmoeid van al het reizen en geradbraakt van het trotro ritje, het was een gezellige boel. Pinnen lukte niet, dus ook geen geld. Help! Tot overmaat van ramp bleek het enige hotel dat nog plek had van ellende zowat in elkaar te storten, en had de vorige bezoeker een verrassing voor ons achtergelaten in de wc-pot. Het scheelde weinig of Diana en ik hadden elkaar de nek om gedraaid.

De volgende dag konden we gelukkig wel in het hotel van onze keuze terecht, waar langzaam ons slechte humeur begon af te nemen. ’S Avonds gezellig wezen stappen in Aphrodisiac, een club die voor de locals onbetaalbaar is maar voor Nederlandse maatstaven nog vrij goedkoop. Fijne bijkomstigheid was dat omdat er alleen maar rijke stinkerds rondliepen, de mannen lang niet zo opdringerig waren als in de club in Bolgatanga.

De dagen daarop vooral lekker gechillt, zondag afscheid genomen van Diana, maandag van Berte en haar vriendin die zich inmiddels bij ons hadden gevoegd, en begonnen aan de lange reis met de bus van Accra naar Bolgatanga. Lekker op zijn Ghanees: de bus zou om 9 uur ’s ochtends vertrekken maar vertrok pas om 2 uur ’s middags en de chauffeur had alle tijd waardoor we niet om 9 uur ’s avonds maar om 6 uur de volgende ochtend in Bolgatanga aankwamen. Achja.. ik ben er inmiddels wel aan gewend.

Dat is het toch vooral hier: het is leuk om de toeristische dingen te zien, maar Ghana is vooral ervaren. Ik moet oppassen dat ik er niet te veel aan ga wennen dat ik zelden mijn eigen backpack hoef te dragen omdat ik maar met mijn ogen hoef te knipperen en een Ghanees heeft hem al voor me in de goede trotro/ taxi gelegd. Mijn gastbroertje die wanneer ik thuis kom eraan komt rennen om mijn tas voor me naar mijn kamer te brengen (dat moet ik mijn Nederlandse zusjes ook nog even leren). Dat de Ghanezen gerust met zijn 4en ruzie gaan staan maken over wie je mag helpen of de weg mag wijzen. Dat je vanuit het niets ineens een complete liefdesverklaring met huwelijksaanzoek kan krijgen van de sinaasappelverkoper of de taxichauffeur. Dat alle kindjes enthousiast naar je zwaaien, roepen of je willen aanraken. Iedereen groeten op straat, ouwehoeren met de rasta’s, je rotlachen wanneer je weer een Ghanees Nederlands probeert te leren (‘Iek bien een klaploper’).

Af en toe vreselijk vermoeiend allemaal, maar dit zijn toch de dingen die Ghana tot zo’n geweldig land maken. Ja meiden, jullie kunnen me wel jaloers maken met jullie berichtjes over appeltaart, chocoladebrownies en broodjes kroket, maar ik weet zeker dat jullie dit gaan missen!
Liefs,
Anne

Met HalloBuitenland.nl kun je Anne in Ghana echt goedkoop bellen!